Plástur.

Ég hafði nú bara mjög gaman af þessu "Band Aid 20 years later" þætti á RÚV áðan. Shit hvað þetta lið var spes. Snilld.

Þrek og (kaffi)tár.

Dagurinn hófst á Geimfars (ætli það sé svipað og kjötfars??) æfingu í fjárhúsinu. Hressandi að vanda, renndum í nokkur vel valin lög sem við ætlum að tækla á jóladjammi FÍH annað kvöld, um eða eftir miðnætti á Café Rósenberg. Síðan var fundur og pælingar, og spila í Kringlunni.
Orkuleysi mitt í dag (eftir æfinguna og fundinn a.m.k.) er með eindæmum. Þvílíkt meðvitundarleysi og slen. Hefði verið gott að ná því að komast í ræktina, hressa sig við, ná sér í orku (you gotta spend some to earn some). Tækla það bara í næstu viku.

Hmmm. Annars eru HOD á Kaffe Kúltúr í kvöld. Skyldi maður??

kona og bíll

Þá er Sice farin til DK og á morgun fer hún ásamt föður sínum og fjölskyldu hans til einhverrar miðjarðarhafseyju til að chilla og halda upp á afmæli hans.

Konan farin í bili. En bíllinn kominn til leiks á ný eftir stutt stopp á verkstæði. Kemst þá a.m.k. í giggin mín. Eitt gigg á dag fram að jólum.
Stuð í bæ.

Í spilaranum: Flamenco Sketches - Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Pistill um Doors Tribjútið.

Rakst á þennan pistil um tónleikana þann 9. des. Eftir Benedikt Jóhannesson.

Snillingar á Gauknum (BJ)

"Síðastliðið miðvikudagskvöld hefði Jim Morrisson, söngvari The Doors orðið 61árs hefði hann lifað 34 árum lengur en hann gerði. Daginn eftir sá ég The Doors tribute band (sem er næstum eins mikið Doors eins og Beach Boys band eru Beach Boys). Ég hefði ekki trúað því fyrirfram hvað þessir tónleikar yrðu mikil upplifun. Hljómsveitin var frábær og áheyrendur ekki síðri.
Hljómleikarnir voru haldnir á Gauk á Stöng sem ég hef ekki farið á síðan Gaukurinn seldi bjórlíki fyrir áratugum. Við vorum snemma í því, komum fyrir tíu, ætluðum ekki að missa af bestu sætunum. Þetta var óþarfa fyrirhyggja því að við okkur blasti borð fyrir framan senuna, en þegar betur var að gáð sáum við að það var frátekið, þannig að við settumst á næsta borð sem var nánast jafngott, við horn senunnar (Gaukurinn er lítill staður). Þar sátum við og drápum tímann í klukkutíma, því að auðvitað byrjaði hljómsveitin ekki klukkan hálf ellefu eins og auglýst hafði verið.
Smám saman fylltist salurinn nema borðið sem var frátekið. Allir virtu þennan miða. Flestir voru á þrítugsaldri sýndist mér, fólk sem var ekki fætt þegar Morrison geispaði golunni. Það kom maður að okkar borði og sagði: "Strákar, má ég ekki sitja hjá ykkur?" og yfir þessu vorum við svo kátir að hann fékk umsvifalaust sæti við borðið. Svo gekk hljómsveitin í salinn, klofaði yfir hátalara og aðrar hindranir og gaf bendingar til tæknimanna um að slökkva diskótekið, kveikja á réttum hljóðnemum og hefja ljósasjóvið. Söngvarinn var grannur og ekki alveg ósvipaður goðinu. Fyrst var spiluð eitthver segulbandsupptaka af hljómleikum heyrðist mér til þess að fá réttu stemminguna. Næst sagði söngvarinn okkur að Morrison hefði átt afmæli í gær og ég gladdist með sjálfum mér því að þá þyrftum við ekki að syngja afmælissönginn. En þá kallaði einhver úti í sal: "Og átt þú ekki afmæli í dag!" og söngvarinn varð að viðurkenna það og bætti svo við: "Ég get ekki hugsað mér neina betri afmælisgjöf en að vera hérna í kvöld og syngja fyrir ykkur." Maður fann hvernig gæsahúðin hríslaðist um salinn allan.
En svo byrjaði ballið. Það er óþarfi að orðlengja það að hljómsveitin var mögnuð. Ég hef ekki séð mikið af þessum þreyttu hljómsveitum sem er verið að flytja hingað en ég þori að fullyrða að þetta fimm manna Doors band hefur slegið þeim flestum ef ekki öllum við. Þeir voru rétt að byrja að spila þegar tveir síðhærðir og skeggjaðir menn gengu í salinn og að borðinu frátekna. Mér sýndist mikið vera gert við þá af staðarhöldurum. Ekki þekkti ég þá vel, en sá þó ekki betur en þarna væri kominn sjálfur frelsarinn og Benjamín heitinn Eiríksson á fimmtugsaldri og því ekki að undra að þeim væri vel fagnað.
Hljómleikarnir voru ein sigurganga fyrir hljómsveitina og auðvitað áheyrendur líka. Það var engu líkara en að hetjurnar væru sjálfar að spila eða jafnvel gott betur. Ég held að ég eigi nánast öll lög sem leikin voru á diskum, en þau voru miklu flottari þarna. Gestir voru þó vel hamdir og líklega engir sérstaklega langt komnir við öldrykkju. Konur á borði fyrir aftan okkur tóku undir í nokkrum lögum, en það var allt mjög pent. Mann fannst hljómsveitin varla byrjuð að spila þegar boðað var örstutt hlé.
Í hléinu skyggndist ég um og þekkti nánast engan. Og þó, Pétur Þorsteinsson vinur okkar, prestur Óháða safnaðarins, var mættur á staðinn. Pétur sagði mér við þetta tækifæri að ég hefði ýtt honum, saklausum sveitadrengnum, inn í hringiðu rokksins með því að lána honum plötur með Emerson, Lake og Palmer og Cream. Pétur hélt reyndar einu sinni yfir mér líkræðu á ræðumennskunámskeiði hjá Hjálmari W. Hannessyni. Ræðunni fylgdi að við útförina ætti að spila I'm so glad. Líklega hefur þetta verið fyrsta prestverk Péturs og tókst ágætlega, nema hvað líkið lifði ræðuna af.
Líklega hefur bjórsala aukist í hléinu. Þjóninn kom til okkar og spurði hvort við værum ekki til í að leyfa þremur stelpum að sitja við borðið hjá okkur. Við féllumst með semingi á það (ég set þetta til öryggis ef Vigdís skyldi lesa pistilinn). Stelpurnar komu svo að vörmu spori en minntu meira á miðaldra frænkur en stelpur. Það truflaði okkur ekkert og þær gættu þess mjög pent að vera ekki í sjónlínu okkar við sviðið. En í því að bandið skeiðaði aftur í salinn bættust tvær frænkur í hópinn. Nú vandaðist málið og miklar stólatilfæringar utan úr sal hófust. Fyrir einhverja tilviljun slasaðist enginn við það og allar fengu sæti. Til hvers veit ég ekki því að um leið og hljómsveitin kom inn stóðu þær upp og veinuðu og dönsuðu það sem eftir var.
Söngvarinn kynnti einstaka meðlimi sveitarinnar og frænkurnar fögnuðu hverjum um sig ákaft og af mikilli innlifun. Við hin klöppuðum kurteislega. Þegar söngvarinn kynnti sig rumdi í Jesúsi á næsta borði: "Nú er þetta ekki Jim Morrisson". Frænkurnar skræktu, hvort sem það var af þessari góðu fyndni eða yfir frammistöðu söngvarans góða. Ekki minnkuðu tilþrifin í hljómsveitinni.
Allan tímann hafði grannvaxin stúlka staðið uppi á sviði með upptökuvél og myndaði goðin. Mér datt í hug að kannski væri þetta bara einhver utan úr sal, það var ótrúlegt hve rólegir spilararnir voru yfir því þó að vélin væri alveg ofan í þeim. Stúlkan var í samræmi við tíðarandann í svo stuttum bol að skein í bert á milli. Þegar hún hallaði sér fram til þess að ná frumlegu sjónarhorni sá ég ekki betur en hún væri komin aðeins á leið, en það hvarf þegar hún hallaði sér afturábak og í ljós kom skraut í naflanum, sem ég get þó ekki lýst nánar enda var ég ekki neitt að fylgjast með henni.
Milli laga var klappað af miklum móð og Jesús ropaði með tilþrifum. Svo var kallað á mann úr sal, Halla leiklistarnema. Frænkurnar kölluðu "Halli, Halli, Halli." Þetta hlýtur að virka mjög hvetjandi á unga tónlistarmenn sem eru að spila fyrir svona rólegan sal á fimmtudagskvöldi að fá slíka hvatningu frá miðaldra frænkum í stuði. Halli söng svo ágætlega og án tilþrifa og uppskar fögnuð. Í lokin var svo sungið "Halli, Halli, Halli" og Jesús ropaði aftur.
Í lokin hafði svo einn áhorfandi enn komist í stuð. Góðærislega vaxinn ungur maður stefndi á sviðið og gerði sig líklegan til uppgöngu en komst ekki vegna hindrana og skorts á hófdrykkju. Söngvarinn sagðist vera með ófrumlegar kynningar, sem satt var, en það bætti úr skák að þær voru stuttar. Í uppklappinu sagði hann fimm sinnum: "Það er eitt lag sem ég man ekki vel eftir, hvað heitir það aftur." Milli þess sagði hann okkur að fyrir 35 árum hefði Jim Morrisson verið tekinn á sviði fyrir að sýna á sér typpið. Þetta uppskar vandræðalegan hlátur og hann segir enn einu sinni: "Hvað heitir lagið aftur?" Benjamín heitinn tók þátt í leiknum og segir: "Syngiði Light my Fire!" en frænkan var ekki jafn vel að sér í poppfræðunum og kallaði: "Það er allt í lagi, sýndu okkur bara á þér typpið!"
En Benjamín heitinn hafði hitt á rétta svarið og hljómsveitin dúndraðist í Light my Fire. Svo sungu frænkurnar afmælissönginn. Stuðið náði hámarki".
Benedikt Jóhannesson

Dramatískur texti um grúfið.

The groove is an organic thing, like a flower: It starts with a good seed and needs an environment fertile with nourishment so that it may flourish. When it’s fully grown, it becomes a thing of beauty. The groove is also somewhat of an enigma: You can’t touch it, but you can feel it; you can’t see it, but you can watch its effects. It can be powerful enough to move thousands of people, but you can kill it in an instant with a simple thought. When people play together and groove, the energy passes among the players and opens up a group link to its source. Everyone feels it, and the experience forms deep personal bonds. This energetic exchange creates a euphoric state that all musicians have experienced, either as listeners or players. When that chill runs up your spine, it’s the groove—the reason we play. On the other hand, when the groove isn’t happening, or gets sabotaged by ego or carelessness, it can turn brother against brother and create tension that will break up a band, get someone fired, or ruin reputations. The groove is serious business: It is something to honor, serve, and protect. If you mess with it, you’re in deep trouble.

Lesa meira hér. Fínn lestur, og fínar æfingar að venju hjá herra Friedland

Veikindi og vesen.....

Kallin bara heima veikur í dag. Sýkt auga, hausverkur og önnur almenn kvefpestar einkenni. Ekki mikið stuð í því. Bíllinn minn er líka lasinn, sennilega slitinn kúplingar barki. Kúplinginn dó í gærkvöldi, skammt frá heimili mínu sem betur fer og gátum við því rölt heim.

En draga þurfti sjúklinginn á verkstæði. Fín þjónusta hjá dráttarbílafyrirtækinu, fékk skutl heim, sem var mjög næs. Þurfti reyndar að bíða í drykklangastund eftir honum.
Bílstjóranum fannst kúninn eitthvað kunnuglegur og spyr hvað hann starfi. Ekki kviknaði á perunni þrátt fyrir skjót svör. Kúnanum fannst bílstjórinn eitthvað kunnuglegur líka, án þess að geta útskýrt það nánar.
"En á ekkert að fara að stunda tónlistina af fullri alvöru... vera í einhverjum böndum", mælti sá drátthagi.




Alltaf jafn súrt að fá svona spurningar og þurfa að svara þeim. Margir efast um að það sé nokkuð að gera (að það sé bara jafnvel ekki mögulegt) ef maður er ekki í bandi sem er spilað (daglega) á útvarps- og/eða sjónvarpstöðvum landsins. En það er nú samt blessunarlega alveg ágætlega mikið við að vera. Frá því í ágúst hef ég tekið þátt í (æft og spilað) með amk 9 böndum/verkefnum. Tónlistin verið af ýmsum toga, t.a.m.: frumsaminn jazz/rokk/funk/spuna-bræðing, reggí, groove popp, standarda jazz, ECM/Pat Metheny jazz, latin, tónlist The Doors, o.fl.

Lifi fjölbreytileikinn.

Lagið í spilaranum:
Man In The Green Shirt - Michiel Borstlap - Body Acoustic (1999)
Næst: An den kleinen Radioapparat - Theo Bleckmann - Origami

Uppfærslur og nýjir linkar.

Smá hér, hér, hér (myndir frá Amalgam túrnum í sumar) ...og fullt af nýjum blogg linkum:


Ósk
Tengdó Juel - Bohnstedt-Petersen
Bringuber latínófauti
Dagur Bergsson
Matti

What am I talking about....??

The University of Iceland’s Free Course in Modern Icelandic Language and Culture.

Já á meðan ég man....

...þá trúlofaði ég mig í dag.

Vel heppnuð hurð.

Þá hefur The Doors Tribute Band lokið keppni í bili. Húsfyllir var í gærkvöldi á Gauk á Stöng. Stemmingin gríðarlega góð og bandið í dúndur formi (þó ég segi sjálfur frá). Sérlega skemmtilegt og velheppnað. Gaman að fá að spila með þessum eðal snillingum.



Það var svo mikið rokk að strengirnir í bassanum eru komnir á grafarbakkan, þrátt fyrir að hafa verið settir í á þriðjudagskvöldið. Ú je!

Så går vi rundt om en enebærbusk

Jæja þá er jólaplatan í ár komin út. Hún heitir STÚFUR. Ég spila þar í einu lagi, hinu eiturhressa danska (nema hvað) þjóðlagi "Så går vi rundt om en enebærbusk", sem við Frónbúar þekkjum kannski frekar sem "Göngum við í kringum einiberjarunn". Það er hljómsveitin Topless Latino Fever sem flytur það göngulag að hætti New Orleans búa (svona sirka a.m.k.) í New Orleans Second Line funk bítí, (sem er mjög líkt Bo Diddley groovinu).

Topless Latino Fever eru:
Finnur Ragnarsson - básúna
Steingrímur Karl Teague - hljómborð
Sigurdór Guðmundsson - rafbassi
Kristmundur Guðmundsson - trommur
Guðmundur Steinn Gunnarsson - gítar (hann er þó ekki á upptökunni).



Það er Atli Bollason sem hefur veg og vanda að útgáfunni.

The Doors Tribute Band á Gauknum í kvöld.

Ég verð nú bara slakur á því í dag, ætlaði að massa ræktina.... en svo bara tja hmm.. oh well..!

Svo verður riggað upp á Gauknum um 17:30.

Minni á hressleikann í Ópinu á RÚV kl. 20:55.


Afmælistónleikar The Doors tribute band
Í tilefni af því að Jim Morrison söngvari rokksveitarinnar The Doors hefði orðið 61 árs þann 8. desember, ætlar hin íslenska tribute hljómsveit The Doors tribute band að efna til sérstakra afmælistónleika 8. og 9. desember á Gauki á stöng. Húsið opnar 21 og tónleikarnir byrja 22.30.

Bandið skipa:

Björgvin Franz Gíslason - söngur
Börkur Hrafn Birgisson - gítar
Daði Birgisson - hljómborð
Sigurdór Guðmundsson - bassi
Kristinn Snær Agnarsson - trommur



Sjáumst.

5/4

Í seinasta þætti af jazzþættinum Fimm fjórðu (Föstudaginn 3. desember) var spilað af þremur nýútkomnum djassdiskum:

Luther með gítarleikaranum Birni Thoroddsen;
Forward Motion með Mezzoforte;
og Hello somebody ! með fönksveitinni Jagúar.

Hlusta á þáttinn.

?

Ætlaði að segja eitthvað, man ekki .... hér er mynd í staðinn.


Hvor er meira skerí?

Sigur Door s

Doors æfing í morgun, fórum í einhver smá atriði og hreinsanir. Nú og bakraddir, hehe! Þetta verður dúndur pakki. Hvet alla til að fjölmenna á Gaukinn á miðviku- og fimmtudaginn.



Hmm? Hvað á ég að gera við þessa 10 boðsmiða.

..............geisp...........!

Dagurinn snemma tekinn í dag, 08:15 er snemma á laugardögum, kenna... fjör!

Svo bara maraþon Doors æfing... stuð!! Björgvin er að láta gammin geisa hér núna.

Another day...

Hékk nú bara heima í dag, fyrir utan smá búðarferð. Var að vinna fyrir Amalgam en svona að mestu að kíkja á Doors pakkan. Reyna að syngja með, þar sem ég var beðinn um að gera mitt besta. Bassi og söngur getur verið eins og vatn og olía, blandast ekki ;) .... sitthvor hrynurinn á móti hvor öðrum, og sitthvor (lag)línan. Liggur misvel við höggi.

En svo var smá matarboð í kjallaranum. Ása systir, Sigurgeir og Arnar Freyr, komu í danskan jólamat að hætti Sice. MEGA át og stemming hin besta. Ljúft.

Svo er það bara vinna í fyrramálið. Bæta upp kennslu í Kef.

c ya.

Tilnefningar til Íslensku tónlistarverðlaunanna 2004

Tilnefningar til Íslensku tónlistarverðlaunanna 2004

Hvað finnst ykkur?

Hjálmar koma sterkir inn.

jepsípepsí

Þá fer þessi dagur að klárast. Hann byrjaði seint... um hádegi. Loksins gat maður sofið út (= ca. 8 tímar). Maður kemst stundum aldrei almennilega í gang á þannig dögum, dögunum sem maður sefur almennilega í langan tíma.
En engu að síður var æfing hjá Doors Tribute Band. Sérstök æfing þar sem Ópið hékk yfir okkur.
Nú.
Svo var jólastuff í Kringlunni.
Heitu pottarnir voru vel þegnir eftir daginn.

Skrilljón og 7 nýjar myndir hér, úr brúðkaupi, frá tónleikum o.fl.


Plögg:

Afmælistónleikar The Doors tribute band
Í tilefni af því að Jim Morrison söngvari rokksveitarinnar The Doors hefði orðið 61 árs þann 8. desember, ætlar hin íslenska tribute hljómsveit The Doors tribute band að efna til sérstakra afmælistónleika 8. og 9. desember á Gauki á stöng. Húsið opnar 21 og tónleikarnir byrja 22.30.

djöfulsins læti alltaf....

Hmmm ekkert blogg í viku.

Maður skyldi þó ekki eiga líf. Hvað er maður búinn að bralla.

Hinar og þessar æfingar.
Fór á bíblíu tónleika Tomma R. og co á Múlanum, nice stuff.
Spilaði á Nordpuls dæminu í FÍH (geggt gaman), fengum veitingar og allskonar. Hitti
Astrid Elbek (Rytmisk studieleder í DJM í Århus) og tjattaði við hana. Aðrir meðlimir hópsins voru grimmir í plögginu.
Spilaði í Kringlunni.
Fór í brúðkaup móðursystur minnar / fertugsafmæli manns hennar.
Fór á tónleika með Marc Bernstein og svo á smá rölt.
Kenna að venju.
Svo bara að massa Doors lögin, fyrsta æfingin var í gær og gekk fínt, næsta á morgun.
Kíkti á Sigga R á Kaffibarnum, smá afmælis hittingur hjá stráksa.

Ó já. Stuð.